Beste Europese alternatieven voor Microsoft Azure

Waarom mensen Microsoft Azure verlaten

Geef Microsoft eerst de erkenning die het toekomt, want de luie versie van deze pagina klopt niet.

De EU Data Boundary is de meest volledige toezegging die een hyperscaler heeft gepubliceerd: klantgegevens en gepseudonimiseerde persoonsgegevens worden binnen de EU en EFTA opgeslagen en verwerkt, wat Noorwegen, IJsland, Liechtenstein en Zwitserland omvat, en gegevens van professionele dienstverlening worden daar ook in rust opgeslagen.

Op 30 april 2025 ging Microsoft verder. Het beloofde dat als een overheid zou gelasten de Europese cloudactiviteiten op te schorten, het dat "snel en krachtig zou aanvechten via alle beschikbare juridische wegen". Die toezegging maakte het contractueel bindend met Europese nationale overheden en de Europese Commissie.

Lees dan de tweede helft van Microsofts eigen documentatie, want daar beslissen mensen om te vertrekken. De grenspagina stelt dat de toezeggingen "onderhevig zijn aan beperkte omstandigheden waarin klantgegevens, persoonsgegevens en gegevens van professionele dienstverlening buiten de EU Data Boundary zullen blijven worden overgedragen", en een aanvullende pagina somt die op.

Consultancygegevens over opdrachten worden opgeslagen in datacenters in de Verenigde Staten. Titels van supportcases kunnen buiten worden opgeslagen. Geëscaleerde cases kunnen de casebeschrijving en reproductiestappen meenemen naar buiten. Beveiligingsgegevens worden naar elke Azure-regio wereldwijd overgedragen. Directorygegevens van Entra, inclusief gebruikersnamen en e-mailadressen, kunnen buiten worden gerepliceerd. Netwerkroutering kan af en toe buiten de grens lopen.

Niets daarvan is een schandaal, maar voor sommige organisaties is alles ervan diskwalificerend. Een toezegging over veerkracht is een belofte over gedrag, niet het verwijderen van een bevoegdheid, en een uitzonderingslijst blijft een uitzonderingslijst, hoe zorgvuldig die ook is opgesteld. Als de eis die je hebt meegekregen zegt dat gegevens de Unie helemaal niet mogen verlaten, dan heeft Microsoft je al schriftelijk verteld dat deze opzet daar niet aan voldoet.

• De uitzonderingen zijn specifiek, gepubliceerd en duurzaam genoeg om op te plannen Microsoft verbergt de overdrachten niet, wat het zijn eer aandoet en het beoordelen makkelijk maakt. Gegevens van professionele dienstverlening uit een consultancyopdracht staan in datacenters in de Verenigde Staten. Een supportcasetitel kan buiten de grens worden opgeslagen, en een geëscaleerde case kan de beschrijving en reproductiestappen meenemen. Voicemails voor supportmedewerkers kunnen buiten worden opgeslagen, waaraan wordt gewerkt om dat te veranderen. Elk op zich is klein; samen betekenen ze dat de zin "onze gegevens blijven in Europa" geen zin is die je kunt ondertekenen.
• Beveiligingsoperaties zijn van nature wereldwijd Microsoft stelt dat gepseudonimiseerde persoonsgegevens en gegevens van professionele dienstverlening die voor beveiligingsdoeleinden worden verwerkt, naar elke Azure-regio wereldwijd worden overgedragen, zodat de beveiligingsrespons dag en nacht over tijdzones heen werkt. Dat is een verdedigbare technische keuze en tegelijk het tegenovergestelde van een grens. Voor een team voor threat hunting is het volstrekt logisch; voor een functionaris gegevensbescherming is het een overdracht die je moet documenteren, zonder configuratieschakelaar eraan.
• Previews en proefperiodes vallen erbuiten De documentatie is expliciet: alleen betaalde, algemeen beschikbare diensten vallen eronder, en alles in preview of als gratis proefperiode niet. Azure ontwikkelt snel en de interessante diensten blijven lang in preview. Dat betekent dat de onderdelen van het platform waar een team het meest enthousiast over is, precies de onderdelen zijn die de grens nog niet dekt. Controleer de beschikbaarheidsstatus van elke dienst in je architectuur, niet alleen de regio.
• Weggaan bij Azure is niet weggaan bij Microsoft Dit is het verschil tussen Azure en elke andere pagina in deze reeks. De meeste Azure-omgevingen bestaan omdat de organisatie al Active Directory, Windows Server en Microsoft 365 had, en de cloud volgde de identiteit. Verplaats de virtuele machines naar Duitsland en Entra houdt nog steeds je directory vast, de documentatie zegt nog steeds dat directorygegevens buiten de grens kunnen worden gerepliceerd, en de jurisdictievraag blijft hetzelfde. Hosting en identiteit zijn twee migraties, en het makkelijkste eerst doen voelt als vooruitgang zonder dat het dat is.

Wat je moet vervangen, niet alleen evenaren

Sorteer de omgeving op waar die aan vastzit, want bij Azure wegen de koppelingen zwaarder dan de workloads.

Het loskoppelbare deel is gewoon: Linux-virtuele machines, containerworkloads op AKS, blobopslag, beheerde Postgres of MySQL, en alles wat op open protocollen is gebouwd. Dat verhuist naar elke aanbieder op deze pagina met een planningsgesprek en een testvenster.

Het vastzittende deel bestaat uit Entra ID, Windows Server-licenties, Microsoft 365-integratie, via Intune beheerde apparaten en elke applicatie die zich tegen je tenant authenticeert. Dat deel verhuist helemaal niet naar een infrastructuuraanbieder, omdat de vervanging een ander identiteitsproduct en een andere desktopstrategie is. Beslis nu of je een hostingmigratie of een Microsoftmigratie doet. Beide zijn legitiem, maar ze door elkaar halen is wat deze projecten twee keer zo lang laat duren als gepland.

De alternatieven vergeleken

Hoe elk alternatief zich verhoudt tot Microsoft Azure

Wat er echt stukgaat als je overstapt

Identiteit is de migratie binnen de migratie, en die bepaalt de tijdlijn. Elke applicatie die gebruikers aanmeldt via Entra, elk apparaat dat in Intune is ingeschreven, elk voorwaardelijk toegangsbeleid en elke groep die voor rechten wordt gebruikt, is een afhankelijkheid van de tenant en niet van Azure. Servers verplaatsen terwijl de directory blijft staan is een geldige eerste stap, maar noem het een eerste stap in het plan, anders wordt de tweede nooit gefinancierd.

De business case gaat meestal verloren bij de licenties. Windows Server- en SQL Server-workloads hebben voorwaarden die verschillen per hostingvorm, en het verschil kan groter zijn dan de rekenbesparing die het project motiveerde. Laat de licentiepositie schriftelijk bevestigen door de aanbieder voordat de cijfers naar een commissie gaan, want een vergelijking die stilzwijgend Linux-prijzen aanneemt voor een Windows-omgeving wordt in de review uit elkaar gehaald.

En behandel de resterende overdrachten als een inventaris, niet als een discussie. Schrijf voordat je iets uitschakelt op welke van Microsofts gedocumenteerde uitzonderingen je organisatie daadwerkelijk vertrouwde: de wereldwijde supportroutering, de beveiligingstelemetrie, de consultancygegevens over opdrachten. Controleer daarna wat je nieuwe aanbieder in plaats daarvan doet. Sommige van die uitzonderingen bestaan omdat ze iets nuttigs opleveren, en een aanbieder die de dienst simpelweg niet aanbiedt, is niet hetzelfde als een aanbieder die hem lokaal aanbiedt.

Is de EU Data Boundary genoeg voor een Europese publieke instantie?

Soms wel, en het antwoord hangt af van een zin in je eigen beleid, niet van iets dat Microsoft publiceert. Als de eis is dat klantgegevens worden opgeslagen en verwerkt in de EU of EFTA, levert de boundary dat, en wel over meer landen dan elke concurrerende toezegging.

Als de eis is dat geen enkel persoonsgegeven de Unie onder welke omstandigheid dan ook verlaat, dan voldoet de boundary daar niet aan, en Microsoft beweert dat ook niet. De documentatie noemt de voortdurende overdrachten: consultancygegevens over opdrachten in datacenters in de Verenigde Staten, titels van supportcases, geëscaleerde casebeschrijvingen en reproductiestappen, beveiligingsgegevens naar elke Azure-regio wereldwijd, beperkte Entra-directorygegevens en af en toe netwerkroutering buiten de boundary.

De nuttige oefening is de overdrachtspagina naast je eigen eis te lezen, regel voor regel, en te markeren welke regels je kunt accepteren. De meeste organisaties kunnen de meeste accepteren. Degenen die dat niet kunnen, ontdekken het meestal in een inkoopvragenlijst in plaats van in een ontwerpbeoordeling, en dat is de dure manier om het te ontdekken.

Wat geeft de Digital Resilience Commitment me eigenlijk?

Een contractuele belofte dat als een overheid Microsoft zou gelasten de cloudactiviteiten in Europa op te schorten of te beëindigen, het bedrijf de maatregel snel en krachtig zou aanvechten via alle beschikbare juridische wegen. Die belofte is bindend voor Microsoft Corporation en zijn dochterondernemingen, en is vastgelegd in contracten met Europese nationale overheden en de Europese Commissie.

Dat is een echte toezegging en meer waard dan een blogpost, omdat de wederpartij haar kan afdwingen. Gelezen zoals het er staat, is het ook een toezegging om te procederen en geen verklaring dat de bevoegdheid niet bestaat. Microsoft kan de uitkomst niet beloven van een zaak die het nog niet hoeft te voeren.

Het hoort dus in een risicobeoordeling als mitigerende maatregel, niet als antwoord. Als de vraag van je bestuur is wat er gebeurt bij een geopolitieke breuk, dan is de eerlijke samenvatting dat Microsoft het zou aanvechten, dat aanvechten tijd kost, en dat een Europese leverancier die blootstelling in de eerste plaats niet heeft.

Kan ik Azure verlaten en Microsoft 365 houden?

Ja, en veel organisaties zouden dat precies als eerste stap moeten doen. Compute en opslag naar een Europese aanbieder verplaatsen terwijl je de productiviteitssuite houdt, is een coherente positie. Het verkleint het deel van je bedrijf dat bij één leverancier zit, en het is haalbaar in een kwartaal in plaats van een jaar.

Wat het niet doet, is je jurisdictiepositie veranderen, want de tenant, de directory en de documenten zijn het deel van Microsoft dat persoonsgegevens over je medewerkers bevat. De overdrachtsdocumentatie geldt voor die tenant, en Entra-directorygegevens, inclusief gebruikersnamen en e-mailadressen, kunnen buiten de boundary worden gerepliceerd.

Behandel het als twee projecten met verschillende rechtvaardigingen. Hosting verhuist voor kosten, controle en latentie. Identiteit en productiviteit verhuizen voor jurisdictie, en dat tweede project is moeilijker, trager en het project dat je gebruikers zullen merken.

Wat met Windows Server-workloads?

Dit is de vraag die bepaalt of je migratie eenvoudig of lastig wordt, en die moet in week één worden gesteld. Een omgeving van Linux-virtuele machines verhuist naar elke aanbieder op deze pagina zonder licentiegesprek. Een omgeving van Windows Server en SQL Server doet dat niet, omdat de licentievoorwaarden en de manier waarop ze gelden bij een bepaalde hostingaanbieder hun eigen onderwerp zijn.

Laat de licentiepositie schriftelijk bevestigen door de aanbieder die je overweegt, voordat je iets anders plant, en neem die mee in de vergelijking in plaats van die later te ontdekken. Het is de meest voorkomende reden waarom een business case voor een Azure-migratie bij de review uiteenvalt.

En gebruik de vraag als aanleiding. Een workload die alleen op Windows draait omdat het altijd zo is geweest, is het waard één keer te onderzoeken. Een workload die het echt nodig heeft, is het waard te houden waar de licenties het eenvoudigst zijn, en dat kan best Azure zijn.

Welke kies je

Als je eis is dat gegevens worden opgeslagen en verwerkt in de EU of EFTA en je een gedocumenteerde lijst met uitzonderingen kunt accepteren, blijf dan. Microsoft heeft meer hiervan opgebouwd dan wie ook, de boundary reikt geografisch verder dan elke concurrent, en de veerkrachttoezegging is contractueel bindend in plaats van promotioneel.

Als je eis geen ruimte laat voor die uitzonderingen, is OVHcloud het antwoord op deze pagina, omdat een SecNumCloud-kwalificatie het grondgebied, de medewerkers en het recht benoemt in plaats van de omstandigheden te noemen waarin de regel niet geldt.

Als de omgeving bestaat uit containers, databases en Linux-virtuele machines, houdt Scaleway die in één EU-account en houdt Hetzner die voor een fractie van het geld. Welke van de twee je kiest, hangt ervan af of je beheerde diensten wilt of een lagere rekening, en het is een echt nipte keuze.

En als Microsoft niet een van je leveranciers is maar in feite je IT-afdeling, bekijk dan IONOS en plan voor twee projecten in plaats van één. De servers verplaatsen is het makkelijke deel. De directory, de apparaten en de documenten zijn waar de afhankelijkheid echt zit, en geen enkele infrastructuurmigratie raakt die aan.